p a t r i c i a   g o r t e r

Spetters van vreugde                       

november, 2019

 

Joya. Afgelopen zomer reisde ik 10 dagen door Costa Rica, nadat ik vier weken bij Choose Again in EL Cielo intensief proces werk had gedaan. Tijdens deze reis ontmoette ik in een strandhotel, een alleenstaande Nederlandse moeder met haar dochter van een jaar of 5, Joya. Haar lach was ontwapend. Met haar bijna oplichtende groenblauwe ogen, donkere haar en haar getinte huid zag ze eruit als een pure schoonheid. Iedere ochtend liep ze over het strand naar school in het verderop gelegen stadje aan de rand van de oceaan.  Als Joya 's middags weer terug kwam was ze vol levensvreugde, het spetterde er van af.

De band tussen moeder en dochter was overduidelijk hecht. En op de een of andere manier ook vrij. Vrij van angsten en conventies. De moeder had zich rond haar 20ste los gemaakt van haar Nederlandse wortels door over de wereld te gaan zwerven. In Costa Rica bleef ze als zovele backpackers wat langer hangen en werd verliefd. Uit deze kortstondige liefdesrelatie kreeg ze dit prachtige kind, geboren met de kleur van de oceaan in haar ogen.

 

De poppen aan het dansen. Voor de meesten van ons geldt, dat toen we nog in de baarmoeder zaten en geboren werden we door onze ouders geadoreerd werden. We zijn met pure liefde gekoesterd, verzorgd en gevoed. We kwamen in hun ogen perfect ter wereld. We kregen de boodschap dat we compleet liefde zijn en onmetelijk waardevol. Als klein kind denken we dat wij het centrum van de wereld zijn.

 

Wat nu als daar scheurtjes in ontstaan? Moeder niet altijd even rustig is, maar ook boos op mij kan zijn? Vader moe en geirriteerd van zijn werk thuis komt en mij voor een keer geen aai over mijn bol geeft. In mijn kleine kinder-denken zoek ik een verklaring voor de situatie: het ligt aan mij. Als ik mijn ouders zo gelukkig maak, dan kan ik hen  ook ongelukkig maken. Daarbij kan ik het niet veroorloven te denken dat het aan mijn ouders ligt, ik ben immers compleet afhankelijk van hen. Ik maak hier mijn eigen chaotische, negatieve verhaaltje van waarin tal van belemmerende overtuigingen over mijzelf mijn imprint worden. Ik ben niets waard. Ik ben slecht. Ik ben niet goed genoeg. Ik mag niet bestaan. Ik ben schuldig.

 

Ik blijf deze overtuigingen vervolgens geloven. Als moeder vaker boos op mij reageert of vader mij geen aandacht geeft, zie ik dat als bewijs dat ik inderdaad ‘niets waard ben’, een bewijs wat ik mijn leven lang zal blijven ‘zoeken’. En zo creeer ik mijn eigen ‘kleine hel’, het scenario wat ik de rest van mijn leven toepas waardoor ik op verschillende triggers met een gevoel van stress, angst, woede, verdriet, depressiviteit, frustratie of schaamte reageer. En het zijn altijd mijn gedachten die mijn gevoelens kiezen.

Omdat ik mij niet bewust ben van dit scenario, interpreteer ik triggersituaties als de oorzaak van mijn nare gevoelens. Het ligt altijd aan iemand anders, de relatie of de situatie dat ik mij zo rot voel. Ik wil in mijn verhaal gelijk hebben én houden. Vervolgens gaat mijn automatische piloot aan het roer zitten: ik reageer met een bepaald ingesleten gedrag, verschillende overlevings- of vermijdingstrategieën gaan aan het werk. Er ontstaan conflicten en problemen met alle tragedies van dien. De poppen zijn aan het dansen en het is bepaald geen vreugdedans.

 

Het vreugdevolle kind.Tijdens die paar dagen aan het strand en ontmoetingen met Joya, zag ik hoe haar verhaal al een bepaalde vorm kreeg, door kleine verdrietige of boze momenten. En zag ik hoe groot haar natuurlijk vermogen van vreugde, eigenwaarde en liefde was. Haar grote mate van vrijheid vanuit haar ware bron te kunnen leven, (nog) niet flink beperkt door vastgeklonken verhalen. Ik zag hoe haar moeder grenzen stelde én haar eigenwaarde versterkte, niet door haar prestaties te prijzen, maar Joya zelf te laten zeggen waar ze die dag op school echt plezier in had gehad.

Ik besefte hoe we als volwassenen grotendeels verleerd hebben met ons natuurlijk vermogen in contact te zijn. Hoe we zelfwaardering kunnen voelen omdat we iets met vreugde doen in plaats van hoe goed we het willen/moeten doen. Hoe het onvermijdelijk is dat we allemaal een verhaal maken en daarin blijven hangen, gelijk willen hebben en verstrikt raken in onze negatieve emoties en gevoelens, en dit kan ook anders...

 

De sleutel in het doorbreken van dat oude scenario ligt letterlijk in mijzelf. Ik heb mij vergist in mijn zelf-veroordelende gedachten, en ik heb het vermogen mij opnieuw te herinneren wat mijn natuurlijke waarde is. Vreugde, licht, liefde. Ik kan daar steeds opnieuw voor kan kiezen! Er zijn meerdere manieren om hiermee contact te maken, voor mij zijn de Zes Stappen een heldere en doetreffende methode geworden, die ik dagelijks toepas als ik gewaar ben dat ik weer even voor mijn oude verhaal kies.

 

Dank je wel Joya, dat je mij hebt laten herinneren wat een vreugdevol kind is! Dat dansend door het leven gaat. Dat vrij is. Ik zag je springen in de fontein van waterspetters, keer op keer als er een grote golf door de scheuren in de rotsen met kracht het water omhoog stuwde. Je stond daar niet alleen uitgelaten puur vreugde te zijn, ik zag de vreugde werkelijk de wereld in spetteren.