“Het naarste gevoel van alleen-zijn is het ongemakkelijk-zijn met jezelf.”- Mark Twain

Ben ik compleet?

Gisteren na een mooie ontmoetingsbijeenkomst voelde ik me heel compleet. Ik wist ook dat ik me zo voelde omdat er iets moois gebeurde in die bijeenkomst. Het is heel veilig om in een fijne omgeving, met lieve mensen me liefdevol, compleet en groots te voelen. En het mág ook. Wat heerlijk om me zo gevuld te voelen! Tegelijkertijd realiseer ik me dat het ook tijdelijk is. Dat het heerlijke gevoel zó weer weg kan zijn. Dat als ik gevuld ben door iets buiten mij, ik me daar dus afhankelijk van maak. Wat is dan werkelijk compleet-voelen in mezelf?

Ben ik alleen?

Als ik weer alleen thuis ben, dan slaat het ‘alleen-zijn’ weer toe. Mijn grote fijne gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Was het wel werkelijk of was het een droom? Ik voel me heel verloren en heel ongemakkelijk met mijzelf. Ik ben mezelf kwijt en dat is angstig. Vroeger gaven mijn poezen mij nog een gevoel van ‘er zijn’, maar die lieverds zijn inmiddels allemaal dood.

Ik verdwijn met de angst in een diep zwart gat. Ik weet inmiddels door al mijn innerlijk werk én de Zes Stappen methode, dat het oude gevoelens van vroeger zijn die weer heftig komen opborrelen. Ik identificeer mij daar nog steeds mee. Het is mijn ego-ikje dat me weer in de greep heeft. Het ikje dat naar vanalles verlangt en het nodig heeft om zich weer veilig, liefdevol en compleet te voelen. Eigenlijk is dit mijn verloren kleine meisje in mij, dat zich heel klein houdt, maar mij wél er keer op keer aan herinnert dat alleen-zijn werkelijk is. Ze is soms nog zo sterk aanwezig en neemt de regie in handen. Daar identificeer ik me steeds weer mee en  ik besef dat ik tegelijkertijd  mijn grote Zelf in de steek. Dát is niet wat ik wil!

Ben ik ongelimiteerd?

Wat een goed moment om innerlijk aan het werk te gaan! Ik ga mijn donkere gedachten niet uit de weg, ik ga mijzelf niet afleiden, ik ga niet iemand bellen en het van me afpraten. Ik ga met mijzelf aan het werk, want ik weet ook inmiddels dat dát me echt wat oplevert, na al mijn trainingen en ervaringen met het Zes Stappenproces. Ik doe het proces en ik huil om de pijn van vroeger toen ik me zo verlaten heb gevoeld. Wat toen zo werkelijk was! Ik omarm mijn verloren kleine meisje weer een keer heel liefdevol en vol compassie. Ik weet dat het diepe alleen-zijn nu niet meer werkelijk is. Het was een nare droom van toen en ik laat het los. Hierna voel ik mezelf weer terug komen in mijn hart.  Er komt ruimte. Er is weer licht en lucht. De angst is weg. Het alleen-zijn is weg. Ik voel me blij worden en compleetheid van binnenuit door mijn lichaam stromen.

Ah, ja dit mag er altijd zijn! Is dit het ongelimiteerde waar we allemaal zo naar verlangen? We zijn vergeten dat we het allemaal al zijn. Alleen is het vaak verborgen achter de droom of de nachtmerrie. Zoek het in jezelf, in je hart van liefde. Daar stroomt het ongelimiteerd als je het in jezelf gevonden hebt. Daarin heb je de werkelijke regie van je leven weer in handen: vanuit de verbinding met je hart.

En die lieve poezen, die zijn altijd in hun eigen compleetheid. Ook als ze er niet meer zijn. Ze blijven in mijn hart, wat opnieuw ruimte heeft om zoveel liefde te voelen!

 

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Wil je op de hoogte blijven van mijn actuele aanbod, Cirkels en Workshops? Vul hier je gegevens in. 

Je hebt je succesvol ingeschreven!